TERAPIA LOGOPEDYCZNA / NEUROLOGOPEDYCZNA

Terapia logopedyczna i neurologopedy polega na zdiagnozowaniu zaburzeń mowy,  opracowaniu  w oparciu o diagnozę programu terapeutycznego i wdrożeniu terapii zmierzającej do usprawnienia mowy lub funkcji z mową związanych. Postępowanie diagnostyczne zmierza do wyłonienia / określenia deficytowych sfer. W mowie bowiem mogą wystąpić różnego rodzaju zaburzenia: od łagodnych, polegających na nieprawidłowej wymowie pojedynczych głosek, po złożone, gdzie zaburzona jest cała wypowiedź pod względem artykulacyjnym, fonacyjnym, intonacyjnym, gramatycznym, składniowym  lub logicznym. Niekiedy mowa nie wykształca się w ogóle albo rozwija się z większym bądź mniejszym opóźnieniem. Może także dojść do częściowej lub całkowitej  jej utraty. W procesie diagnostycznym mowa  badana jest na wielu poziomach.

 

Brane pod uwagę są:

 

  • stopień jej rozwoju (obecność lub brak komunikacji werbalnej / pozawerbalnej, jej zakres);
  • zakres  rozumienia mowy (pojęć, zjawisk, sytuacji, związków przyczynowo-skutkowych itp.);
  • sprawność narządów mowy: zakres ruchów, napięcie mięśniowe, symetria, wielkość, rozmieszczenie;
  • sprawność narządów zmysłów;
  • stan układu nerwowego;
  • współwystępujące jednostki chorobowe;
  • funkcje warunkujące poprawną artykulację jak: ssanie, żucie, gryzienie i przełykanie;
  • oddychanie;
  • fonacja.

 

W obrębie ustnej wypowiedzi analizowane jest:

 

  • tempo mowy, wysokość i natężenie głosu (fonacja), prozodia, płynność mowy, występowanie błędów artykulacyjnych (nieprawidłowa realizacja dźwięków mowy), gramatycznych, leksykalnych, składniowych i  logicznych.

 

Uwzględniane są również inne funkcje, takie jak:

 

  • sprawność manualna, grafomotoryczna;
  • koordynacja ruchowa i wzrokowo-ruchowa;
  • czynności samoobsługowe;
  • rozwój społeczny;
  • rozwój motoryczny.

 

Informacje dotyczące funkcjonowania dziecka / osoby dorosłej w wyżej wymienionych sferach pozyskiwane są drogą:

 

  • wywiadu z członkami z najbliższego otoczenia chorego (rodzicami, innymi członkami rodziny, opiekunami);
  • obserwacji własnych;
  • przeprowadzenia wystandaryzowanych testów;
  • analizy dokumentacji medycznej (neurologicznej, genetycznej, kardiologicznej, laryngologicznej, foniatrycznej, audiologicznej, endokrynologicznej, psychiatrycznej, ortopedycznej, chirurgicznej, ortodontycznej, stomatologicznej, okulistycznej, pediatrycznej/
    geriatrycznej i in.), 0psychologicznej, 0pedagogicznej, 0 wdrożonej terapii, w tym rehabilitacji;
  • konsultacji interdyscyplinarnej - jeśli zaistnieje taka konieczność.