KOMUNIKACJA ALTERNATYWNA I WSPOMAGAJĄCA

Komunikacja alternatywna i wspomagająca przeznaczona jest dla osób które nie nabyły umiejętności mówienia.

 

Przeznaczona jest dla osób, których umiejętność mówienia nie zapewnia im skutecznego porozumiewania się z otoczeniem (np. mowa niewyraźna) lub nie wykształciły jeszcze umiejętności mowy, a wprowadzenie systemu komunikacji ma pomóc w jej rozwoju.

 

Użytkownikami alternatywnych metod komunikacji mogą być osoby z:

  • mózgowym porażeniem dziecięcym - problemy z kontrolą aparatu artykulacyjnego uniemożliwiające mówienie;
  • innymi chorobami powodującymi problemy z kontrolą aparatu artykulacyjnego (np. Stephen Hawking cierpiący na stwardnienie zanikowe boczne jest użytkownikiem AAC);
  • autyzmem - zaburzenia w komunikowaniu się;

 

Dobór metody dla użytkownika.

Istnieje szereg alternatywnych i wspomagających metod komunikacji. Dla każdego użytkownika dobiera się najodpowiedniejszą dla niego metodę w zależności od jego możliwości i ograniczeń.

 

Przykładowo:

  • osobom ze słabo rozwiniętą motorykę (np. z powodu mózgowego porażenia dziecięcego) nie poleca się języka migowego, ale łatwiejsze gesty Makatonu, lub systemy oparte na znakach graficznych;
  • osobom z autyzmem, które mają często problemy z praksją poleca się metodę ułatwionej komunikacji;

 

Do przykładowych metod zaliczanych do tej kategorii zaliczyć można:

systemy znaków manualnych:

  • Język migowy
  • Makaton
  • Fonogesty
  • Systemy znaków graficznych:
  • PIC
  • PCS
  • Bliss
  • Rebus
  • Metoda ułatwionej komunikacji
  • Makaton

 

Systemy znaków przestrzenno dotykowych:

  • Klocki słowne Premacka
  • Alfabet Lorma

 

Komunikacja wspomagana i niewspomagana.

O komunikacji wspomaganej mówimy gdy osoba posługuje się w czasie komunikowania pomocami: tablicami, książkami lub komunikatorami zawierającymi znaki(np. z systemu PCS). Użytkownik AAC wybiera/wskazuje znak lub szereg znaków przekazując w ten sposób komunikat.

W komunikacji niewspomaganej ekspresja komunikatu nie wymaga fizycznych pomocy, a osoba samodzielnie produkuje znak (np. w języku migowym).

 

Komunikacja zależna i niezależna.

W komunikacji zależnej osoba komunikująca się jest uzależniona od wsparcia drugiej osoby (np. w metodzie ułatwionej komunikacji). W drugim przypadku jest to niepotrzebne.

W wielu przypadkach komunikacja staje się komunikacją zależną jeśli potrzeba tłumacza